Veel mensen zien Jennie de Boo vooral tijdens wedstrijden. Ze rijdt haar rondes. Ze duikt diep in de bocht. Ze knalt uit het startblok. Maar achter die snelle tijden schuilt een vaste trainingsplek. Een ijsbaan waar ze uren maakt. Waar zweet op het ijs valt. Waar techniek tot in detail wordt geslepen.
Waar traint Jennie de Boo precies? En wat maakt die plek zo geschikt voor een sprinter op topniveau?
Zijn vaste basis op het ijs
Jennie de Boo traint een groot deel van het jaar in Heerenveen. Daar ligt het bekende Thialf. Dit ijsstadion geldt als het hart van het Nederlandse schaatsen. De baan ligt overdekt. Het ijs heeft een lengte van 400 meter. De temperatuur in de hal blijft stabiel rond de 15 graden. De ijstemperatuur ligt meestal net onder nul, vaak rond min 5 tot min 7 graden. Dat zorgt voor hard en snel ijs.
Hard ijs betekent minder wrijving. Minder wrijving levert hogere snelheden op. Voor een sprintster op de 500 meter telt elke honderdste seconde. De kwaliteit van het ijs maakt dus echt verschil.
In Thialf traint ze met haar team. Ze werkt aan starts, eerste passen en bochtentechniek. Een sprint begint in het startvak. Daar ligt rubber op de grond voor extra grip. De start vraagt explosieve kracht. Binnen drie passen moet ze op snelheid zitten. Dat oefent ze keer op keer.
Waarom is Thialf zo belangrijk voor haar ontwikkeling?
Thialf biedt meer dan alleen ijs. Het stadion heeft moderne faciliteiten. Denk aan een grote krachtzaal. Daar staan platforms voor olympisch gewichtheffen. Er liggen halterstangen van 20 kilo. Er hangen bumper plates tot boven de 200 kilo totaalgewicht. Voor een sprintster draait krachttraining om explosie. Ze traint met squats, lunges en hip thrusts. Ze werkt aan haar hamstrings en bilspieren. Die spieren leveren de kracht in de afzet.
Ook is er een sprintgang met speciale meetapparatuur. Coaches meten startsnelheid en pasfrequentie. Ze filmen haar techniek met high speed camera’s. Zo zien ze precies hoe haar kniehoek is in de bocht. Of haar schouder stabiel blijft. Kleine aanpassingen leveren tijdwinst op.
Voor veel jonge schaatsers is dit interessant. Ze vragen zich af waar toppers trainen en wat zij anders doen. Het antwoord ligt vaak in details. Niet alleen hard werken, maar gericht trainen met data.
Trainschema door het jaar heen
Jennie de Boo staat niet het hele jaar op het ijs. In de zomer ligt de focus deels op droogtraining. Ze traint dan op de wielerbaan of op skeelers. Skeeleren lijkt sterk op schaatsen. De houding is laag. De afzet gaat zijwaarts. Het traint dezelfde spiergroepen.
Daarnaast fietst ze veel. Lange duurtrainingen verbeteren haar basisconditie. Een goede conditie helpt bij herstel tussen sprints. Ook al duurt een 500 meter minder dan 40 seconden, het lichaam moet snel herstellen voor een tweede race.
In het voorseizoen gaat ze soms op trainingskamp naar het buitenland. Bijvoorbeeld naar Inzell in Duitsland of Collalbo in Italië. Deze banen liggen hoger. Hoogtetraining prikkelt het lichaam. De lucht bevat minder zuurstof. Het lichaam past zich aan. Dat effect voelt ze later op zeeniveau.
Hoe ziet een trainingsdag eruit?
Veel fans vragen zich af hoe een dag van Jennie de Boo eruitziet. Een typische dag start vroeg. In de ochtend staat er een ijstraining op het programma. Ze begint met inrijden. Rustige rondes om warm te worden. Daarna volgen sprintblokken. Korte afstanden van 100 of 300 meter. Vol gas. Daarna rust. Dan weer een herhaling.
De coach let op techniek. Haar rug moet vlak blijven. Haar heup laag. Haar afzet krachtig en recht naar buiten. Als haar enkel inzakt, verliest ze kracht. Daarom werkt ze ook aan stabiliteit.
Na de ijstraining eet ze eiwitrijk. Denk aan kwark, eieren of kip. Spierherstel start direct na inspanning. In de middag volgt krachttraining. Zware squats met lage herhalingen. Plyometrische sprongen voor explosie. Core training voor stabiliteit in de bocht.
De dag eindigt vaak met stretching of fysiotherapie. Een sprintlichaam krijgt veel te verduren. Spieren staan onder hoge spanning. Goed herstel houdt haar blessurevrij.
Wat maakt haar trainingsaanpak geschikt voor de 500 meter?
De 500 meter vraagt pure snelheid. De race duurt rond de 37 tot 38 seconden bij de wereldtop. De eerste 100 meter bepalen veel. Daarom traint Jennie de Boo extreem veel op haar start.
Ze gebruikt schaatsen met een klapsysteem. De klapschaats klapt open bij de afzet. Dat verlengt het contact met het ijs. Zo levert ze meer kracht per slag. Haar ijzers zijn ongeveer 40 tot 45 centimeter lang. Ze zijn geslepen met een lichte ronding. Die ronding heet de radius. Een grotere radius maakt het mes stabieler in de bocht. Een kleinere radius maakt het wendbaarder. De keuze hangt af van haar voorkeur en techniek.
Ook haar pak speelt een rol. Een sprintpak sluit strak aan op de huid. Het materiaal vermindert luchtweerstand. Sommige pakken hebben structuur op de armen of benen. Die structuur beïnvloedt de luchtstroming. Op topsnelheid maakt dat verschil.
Door te trainen op een snelle baan als Thialf leert ze omgaan met hoge snelheden. Ze voelt hoe haar schaats reageert. Ze leert haar lijnen in de bocht perfect te rijden.
Trainen met een team of individueel?
Jennie de Boo traint binnen een professioneel team. Samen trainen verhoogt het niveau. Teamgenoten pushen elkaar. Ze rijden onderlinge sprintjes. Ze vergelijken tijden. Dat scherpt de focus aan.
Tegelijk krijgt ze persoonlijke begeleiding. Een sprintster heeft een ander schema dan een lange afstand rijder. Haar trainingen zijn korter maar intensiever. Haar rustmomenten zijn cruciaal. De coach stemt dat af op haar lichaam en wedstrijdplanning.
Voor jonge sporters is dit leerzaam. Zoek een omgeving die bij je past. Kies voor kwaliteit boven kwantiteit. Train gericht op jouw afstand.
Wil je ook meer weten over de vriendin van jenning de boo? Klik dan op het linkje en lees ons uitgebreide blog.
